🐾 Remmingen overwinnen bij geadopteerde honden: inzicht in gedragsveranderingen na adoptie 🐾
- Véronique De Luyck
- 3 dagen geleden
- 4 minuten om te lezen
In een eerder artikel bespraken we de bekende regel van 3 dagen, 3 weken en 3 maanden, die vaak wordt gebruikt om de verschillende stadia van de aanpassing van een hond aan zijn nieuwe thuis te illustreren. Hoewel het geen exacte wetenschap is, biedt deze regel een nuttige richtlijn om de geleidelijke evolutie van de hond in zijn nieuwe omgeving te begrijpen. Maar wat gebeurt er nu precies gedurende deze periode? Waarom lijken sommige honden zo drastisch te veranderen na slechts een paar weken? Om deze vraag te beantwoorden, moeten we een fenomeen bespreken dat vaak over het hoofd wordt gezien: het opheffen van remmingen.
Het loslaten van remmingen: wanneer de geadopteerde hond zich begint te openbaren.
Een van de meest gehoorde opmerkingen tijdens nazorgsessies na adoptie is ongetwijfeld:
"Ik begrijp het niet. In het begin ging alles goed..."
De hond was rustig.
Discreet.
Niet erg veeleisend.
Hij leek zich perfect aan te passen aan zijn nieuwe leven.
Enkele weken later doken de eerste problemen op.
Geblaf.
Vernietiging.
Een reactieve houding ten opzichte van bepaalde honden.
Jachtgedrag.
Soms zelfs angsten die nog nooit eerder waren waargenomen.
Voor veel adoptieouders is deze ontwikkeling verontrustend. Sommigen vragen zich zelfs af of ze een fout hebben gemaakt of dat hun hond "terugvalt".
En toch gebeurt in veel gevallen precies het tegenovergestelde.
Wanneer overleven plaatsmaakt voor leven.
Wanneer een hond in een nieuwe omgeving terechtkomt, moet hij een indrukwekkende hoeveelheid informatie verwerken.
Nieuwe mensen.
Nieuwe geuren.
Nieuwe geluiden.
Nieuwe gewoontes.
Zelfs als het welkom warm en geruststellend is, vormt deze overgang een echte omwenteling.
Net als veel levende wezens die met het onbekende worden geconfronteerd, kiest de hond vaak voor een voorzichtige strategie: eerst observeren, dan handelen.
Hij blijft discreet.
Hij neemt weinig initiatief.
Hij vermijdt conflicten.
Hij kan soms verrassend kalm zijn.
Deze houding wordt doorgaans geïnterpreteerd als een karaktereigenschap.
Maar het weerspiegelt vaak meer een staat van aanpassing dan een definitieve persoonlijkheid.
Wat houdt het opheffen van remmingen in?
Remming is een natuurlijk mechanisme waarmee een hond bepaald gedrag kan beheersen.
Wanneer men geconfronteerd wordt met een onbekende omgeving, kan deze remming bijzonder significant zijn.
De hond weet het nog niet:
wat er van hem verwacht wordt;
wat is toegestaan;
Hoe zullen zijn nieuwe mensen reageren?
welke middelen beschikbaar zijn;
die hij kan vertrouwen.
Uit voorzorg beperkt hij daarom de uiting van een deel van zijn gedragsrepertoire.
Dan verandert er geleidelijk iets.
Er worden routines vastgesteld.
De maaltijden worden op vaste tijden geserveerd.
De wandelingen worden voorspelbaar.
Mensen zijn consistent en geruststellend.
De hond begint dan te begrijpen dat hij veilig is.
En precies op dit moment neemt de remming af.
Met andere woorden: de hond durft meer zichzelf te zijn.
Waarom kan deze fase moeilijk zijn?
Omdat het vaak verkeerd wordt geïnterpreteerd.
Wanneer nieuw gedrag zich voordoet, hebben mensen de natuurlijke neiging te denken dat er iets mis is gegaan.
In werkelijkheid is de hond niet per se ingewikkelder geworden.
Hij communiceert meer.
Hij onderzoekt het verder.
Hij laat zijn emoties meer blijken.
Hij begint zijn voorkeuren, frustraties, zorgen of natuurlijke instincten te tonen.
De ingetogen hond van de eerste weken maakt geleidelijk aan plaats voor het individu dat hij werkelijk is.
En deze ontdekking is soms verrassend.
De valkuil van "Hij was perfect in het begin".
Deze zin moet vaak anders geformuleerd worden.
De hond was niet per se perfect.
Hij was voorzichtig.
Een belangrijk onderscheid.
Een hond die nog niet de moed heeft om zijn omgeving te verkennen, te spelen, aandacht te vragen of zijn ongemak te uiten, kan de indruk wekken bijzonder makkelijk in de omgang te zijn.
Maar deze discretie is niet altijd synoniem met welzijn.
Het kan simpelweg een gebrek aan richting weerspiegelen.
Naarmate er vertrouwen ontstaat, komen bepaalde gedragingen uiteindelijk aan het licht.
En dat is goed nieuws.
Het is immers veel gemakkelijker om met een hond te werken die communiceert dan met een hond die verlamd blijft door onzekerheid.
Langer dan 3 maanden
De regel van 3 dagen, 3 weken en 3 maanden biedt een nuttige richtlijn.
Maar het mag nooit als een deadline worden beschouwd.
Sommige honden laten hun ware persoonlijkheid pas na een paar weken zien.
Anderen hebben zes maanden, een jaar of langer nodig.
Vooral wanneer ze te maken hebben gehad met verlating, herhaalde veranderingen in hun omgeving of moeilijke ervaringen.
Elk verhaal is uniek.
Elke hond ontwikkelt zich in zijn eigen tempo.
Een mijlpaal die het verdient om gevierd te worden.
Het opheffen van remmingen wordt vaak ervaren als het ontstaan van een probleem.
Het is echter vaak een bemoedigend teken.
De hond neemt geen genoegen meer met alleen maar overleven in een onbekende omgeving.
Hij begint daar zijn plekje te vinden.
Hij is aan het experimenteren.
Hij laat van zich horen.
Hij bouwt geleidelijk een oprechte relatie op met zijn nieuwe familie.
En hoewel deze fase soms uitdagingen met zich meebrengt, markeert ze vaak het begin van de echte ontmoeting tussen de hond en zijn baasje.
Conclusie
Raak niet in paniek als uw geadopteerde hond gedrag vertoont dat u nog nooit eerder hebt gezien.
Voordat je ervan uitgaat dat hij ten slechte verandert, stel jezelf dan eerst eens de volgende vraag:
Wat als hij zich voor het eerst veilig genoeg voelde om je te laten zien wie hij werkelijk is?
🐾
Opmerkingen